
Πάει καιρός από τότε που δημοσίευσα κάτι σ’ αυτό το blog. Μεσολάβησαν διακοπές, εξεταστικές και πολλά άλλα. Ξεκίνησε και το πρωτάθλημα της Super League και σκέφτηκα να διατυπώσω μια δυο σκέψεις που με βασανίζουν τις τελευταίες μέρες μετά και το ΠΑΟΚ - ΑΕΚ 1-1.
Έχω την αίσθηση ότι ο περισσότερος κόσμος που βρέθηκε στην Τούμπα το βράδυ της Κυριακής γύρισε απογοητευμένος στο σπίτι του, όχι τόσο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για το τρόπο με τον οποίο η ομάδα διαχειρίστηκε το παιχνίδι.
Θεωρώ ότι ο ΠΑΟΚ, ναι μεν θα μπορούσε να είχε κερδίσει το συγκεκριμένο παιχνίδι ωστόσο 4 βαθμοί στα πρώτα δύο παιχνίδια είναι μια εξαιρετική συγκομιδή βαθμών και δε θυμάμαι να έχει γίνει κάτι ανάλογο τα τελευταία δέκα χρόνια.
Μπορεί μέσα από τέτοια παιχνίδια να κερδίζονται πρωταθλήματα, όμως στόχος της ομάδας είναι άλλος - η έξοδος στο κύπελο UEFA (ή UEFA European leage όπως ακούγεται ότι θα ονομαστεί από την καινούρια χρονιά).
Το να διώξεις καμιά δεκαριά ποδοσφαιριστές, να φέρεις άλλους τόσους καινούριους και να κάνεις ομάδα για να πάρεις πρωτάθλημα την ίδια χρονιά, δεν έχει γίνει ποτέ και ούτε πρόκειται να γίνει. Ο ΠΑΟΚ βήμα - βήμα πρέπει να ξαναγίνει μεγάλος. Θα χρειαστεί καιρός αλλά θα γίνει.
Σκοπός φέτος του ΠΑΟΚ, είναι να κερδίζει τις θεωρητικά μικρότερες ομάδες και να παλεύει τα ντέρμπι. Αυτή η λογική αυτόματα καθιστά το επόμενο παιχνίδι με τον Πανθρακικό, σημαντικότερο απ’ αυτό με την ΑΕΚ. Και είναι σημαντικότερο για έναν ακόμη λόγο. Με δεδομένο ότι η διοίκηση του Πανθρακικού δεν προτίθεται να διαθέσει εισητήρια στους οπαδούς του ΠΑΟΚ, το συγκεκριμένο παιχνίδι θα είναι το πρώτο εκτός έδρας…